Jan Czerniak (1883-1955)
Urodził się 10.03.1883 w Sokolnikach jako syn Wawrzyna i Franciszki z d. Paszkiewicz.
Uczęszczał do szkoły w Sokolnikach i pobierał lekcje prywatne. W latach 1900 -1904 uczył się w Królewskiej Szkole Budownictwa w Poznaniu i we Wrocławiu (Königliche Baugewerkschule). 13.10.1904 został powołany jako rekrut do 1. komp. 62 pułku piechoty w Koźlu (1. Kompagnie 3. Oberschlesischen Infanterie Regiment Nr. 62). We wrześniu 1905 roku został starszym żołnierzem. Po zwolnieniu ze służby wojskowej we wrześniu 1906 roku pracował do 1.10.1908 r. jako kierownik przedsiębiorstwa budowlanego Antoniego Jerzykowskiego we Wrześni. W latach 1908-1912 kontynuował naukę w Akademii rzemieślniczej (Gewerbeakademie) w Berlinie (6 semestrów), a następnie na Politechnice w Charlottenburgu (4 semestry). Uzyskał dyplom architekta (z odznaczeniem). W czerwcu 1912 r. podczas szkolenia w 48 pp w Jüterbog został mianowany podoficerem. 1.10.1912 wyjechał do Lwowa, gdzie pracował przy różnych projektach budowlanych m.in. kanalizacji Pełtwi. W styczniu 1914 r. po powrocie do Wrześni nabył przedsiębiorstwo budowlane A. Jerzykowskiego.
4.08.1914 został powołany do armii niemieckiej i w składzie 5. Rezer. Komp. Sanit. (Reserve-Sanitäts-Kompanie 5) wyjechał na front zachodni. W marcu 1916 został ranny i przebywał w szpitalu w Elisabethenbergu a następnie jako rekonwalescent w baonie zapasowym w Poznaniu. W czerwcu 1916 r. został skierowany na front wschodni do dyrekcji budown. Nr 9, gdzie pracował przy budowie schronów, dróg, mostów i przebudowie koszar w Prużanie a w grudniu 1917 r. do dyrekcji budown. AOK 18 we Francji pod Saint-Quentin. W marcu 1918 r. został mianowany sierżantem, a w lipcu Straßenmeistrem (drogomistrz).
Z wojny powrócił 22 grudnia 1918 r. 13 stycznia 1919 r. przystąpił do Powstania Wielkopolskiego.
30 stycznia 1919 r. został dowódcą Kompanii Pakoskiej na froncie północnym. 3 lutego 1919 dowodząc Kompanią Pakoską brał udział w walkach o Kcynię. 29 kwietnia 1919 pod Lipą-Jaktorowem kompania ta odparła kilkukrotne natarcie nieprzyjaciela, zadając bardzo duże straty oraz zdobywając karabiny maszynowe i inny sprzęt wojskowy. Dowodził nią do 5 maja 1919 r.
Następnie służył w 9. Pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszy 67 pp).
26.10.1919 został mianowany podporucznikiem przez Naczelnika Państwa podczas jego pobytu w Poznaniu.
Jako dowódca 3. kompanii 67 pp wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-białoruskim.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w 67 pp pełniąc w nim różne funkcje: adiutanta, oficera łącznikowego, dowódcy baonu sztabowego, dowódcy komp. spec.
W okresie 6.08.1921- 11.11.1921 uczestniczył w kursie dowódców baonów przy Centrum Wyszkolenia Piechoty DOK Poznań.
31.10.1922 służbę kontynuował w 70 pp i pełnił tam funkcję oficer broni, adiutanta pułku, dowódcy komp. ckm.
14.10.1924 przeniesiony został do 7. pułku saperów z przydziałem do Kierownictwa Rejonu Inżynierii i Saperów w Kaliszu a następnie z początkiem 1926 r. do Szefostwa Budownictwa OK VII w Poznaniu.
1.03.1927 objął stanowisko referenta Szefostwa Budownictwa OK I w Warszawie.
31.03.1929 w stopniu majora przeniesiony został w stan spoczynku.
W 1927 w Jarocinie zawarł związek małżeński z Wiesławą Rosemann (1907-1994). W małżeństwie urodził się syn Stanisław Michał, porucznik, żołnierz harcerskiej formacji militarnej Szare Szeregi, Powstaniec Warszawski (1928-2011).
Zmarł 11 czerwca 1955 r. i został pochowany w Warszawie na Powązkach.
Odznaczony:
- Krzyżem Walecznych 27.12.1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Złotym Krzyżem Zasługi (Dz. Per. 10/29)
- Medalem Niepodległości (przyznany 7.03.1933)