Jerzy Dzwonkowski (1892-1940)
Urodził się 22.11.1892 w Warszawie z ojca Ludwika i matki Jadwigi z domu Koyszory.
W latach 1906-1911 uczęszczał do gimnazjum gen. Chrzanowskiego w Warszawie.
W roku 1912 powołany do armii rosyjskiej.
W latach 1913-1914 uczył się w Ecole des Arts et Manufacturas w Liege (Belgia). Był tam członkiem Drużyn Strzeleckich.
W sierpniu 1914 ochotniczo zgłosił się do armii belgijskiej. Od 1915 roku przebywał w niewoli niemieckiej.
W listopadzie 1918 roku brał udział w przygotowaniu Powstania Wielkopolskiego we Wrześni. Od 27 grudnia 1918 brał czynny udział w powstaniu.
W styczniu 1919 został przydzielony do 1. Pułku Ułanów Wielkopolskich. Do czerwca 1919 walczył na froncie północnym. Od czerwca 1919 wraz z pułkiem na froncie bolszewickim, aż do 14 sierpnia 1920 roku. Był adiutantem pułku. W drugim dniu ofensywy od Wisły został ranny w miejscowości Maciejowice.
Mianowany porucznikiem ze starszeństwem od 1.07.1919. W 1922 roku ukończył z wynikiem bardzo dobrym ukończył Szkołę Oficerów Zawodowych w Grudziądzu.
W październiku 1923 na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy. Od tego czasu zajmował się prowadzeniem gospodarstwa rolnego na dzierżawionych przez siebie folwarkach o obszarze ca 2500 mórg. Mieszkał w Karnówku koła Nakła.
W roku 1927 odbył sześciotygodniowe ćwiczenia w 15. Pułku Ułanów oraz zdał egzamin z wynikiem bardzo dobrym na rotmistrza rezerwy.
Był kawalerem.
Udział w życiu społecznym:
- Prezes Placówki Powstańców i Wojaków DOK VII
- Prezes powiatowy Związku Weteranów
- Prezes Koła Oficerów Rezerwy powiatu wyrzyskiego
Udział w życiu gospodarczym:
- Prezes Rady Nadzorczej Banku Ludowego w Nakle
- Członek Rady Nadzorczej Cukrowni Nakło
- Członek Rady Nadzorczej Spółdzielni Rolnik w Nakle
- Prezes Stowarzyszenia Plantatorów Cukrowych
Udział w życiu politycznym:
- Prezes Rady Powiatowej Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem
- Członek Rady Okręgowej BBWR w Bydgoszczy
W sierpniu 1939 został zmobilizowany. W czasie kampanii wrześniowej 1939 – po agresji ZSRR na Polskę– wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Szepietówce, następnie Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 1034.
Odznaczony:
- Krzyżem Virtuti Militari (nr 3971)
- Krzyżem Walecznych czterokrotnie
- Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921