Nowaczyński Wincenty

Wincenty Nowaczyński (1883-1940)

Urodził się 18 marca w Kamionnej (pow. międzychodzki) jako syn rolnika Jana i Nepomuceny z Łuków.

W 1903 ukończył Seminarium Nauczycielskie w Paradyżu i Międzyrzeczu. Po odbyciu służby wojskowej w armii pruskiej był nauczycielem szkół ludowych (1903-1914).

Podczas wojny służył w pruskim 333 pp i walczył na terenie Rosji oraz Rumunii, awansując na stopień podporucznika.

W powstaniu wielkopolskim otrzymał przydział do 3 pułku strzelców wielkopolskich, w którym zorganizował 3 batalion.

Skierowany na front wschodni, dowodził 2 batalionem 11 pułku strzelców wielkopolskich. W lipcu 1919 został ciężko ranny pod Borysowem. W latach 1920-1927 dowodził 68 pp we Wrześni i w 1924 został awansowany do stopnia pułkownika. Dał się poznać jako doskonały organizator oraz zwolennik szerokiej integracji jednostki z miejscową społecznością.

W latach 1927-1932 był dowódcą 3 Brygady Korpusu Ochrony Pogranicza w Starej Wilejce oraz brygady Korpusu Ochrony Pogranicza w Łucku na Wołyniu.

We wrześniu 1932 przeszedł w stan spoczynku i osiadł w Głażewie (powiat międzychodzki) w dzierżawionym przez siebie majątku.

We wrześniu 1939 zgłosił się jako ochotnik w Warszawie, obejmując funkcję komendanta Ekspozytury Komendy Miasta Warszawa-Praga Wschód. Przebywał krótko w niewoli niemieckiej, a później wrócił do Poznania. 16 października 1939 został aresztowany przez gestapo i w styczniu 1940 znalazł się w Forcie VII, gdzie został zamordowany.

Był żonaty z Marta Dominiką Kurek, z którą miał czworo dzieci: Marię, Wiktora, Jana oraz Helenę.

Biogram pochodzi z Wrzesińskiego Słownika Biograficznego, autor: Roman Nowaczyk (Stańczyk)