Ignacy Zdunowski (1893 – 1963)
Urodził się w dniu 9.07.1893 r. w Żółkowie (powiat Jarocin) jako syn Szymona i Magdaleny z domu Bartkowiak.
Pobrany do Armii Niemieckiej był ranny podczas I wojny światowej w 1917 r.
W początkach grudnia 1918 wstąpił ochotniczo do Rady Robotniczo-Żołnierskiej w Poznaniu i gdy wybuchło Powstanie Wlkp. w Poznaniu brał czynny udział w zdobywaniu Poznania a mianowicie: przy zdobywaniu ul. Franciszka Ratajczaka, Fortu VII i koszar na Jeżycach. Następnie służył w 7. baonie saperów. Zdemobilizowany w 1920 r. w stopniu sapera.
Z zawodu był kołodziejem.
Ożenił się w 1922 r. 1924 r. zawarł powtórny związek małżeński. Jego drugą żoną był Stanisława Bielińska (1895-1991). Ich dzieci to Barbara (1924), Leon (1927), Stanisław (1935).
W 1939 r. należał do Koła Miłosław Związku Powstańców Wlkp. Został zweryfikowany (numer kartoteki 17421, numer Ref. Hist. 25746).
Zmarł w dniu 15 grudnia 1963 r. w Bugaju. Został pochowany na cmentarzu w Miłosławiu.
Odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, uchwała Rady Państwa nr 08.01-0.716 z dnia 1.08.1958 r.